بهانه
ای بهترین بهانه ی سر به هواییم خورشید آسمانی گیسو طلاییم
هر شب به یاد خاطره ات پرسه می زند در کوچه های درد ، دل روستاییم
پر می کشم به سمت نگاهت هزار بار چون قلب توست حوزه ی جغرافیاییم
بی تو منم خلاصه ی یک آسمان قفس بی تو شکسته است دو بال رهاییم
با رمز چشمهای اساطیریت مگر
معنا کنی فسانه یبی دست و پاییم
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم فروردین ۱۳۸۵ ساعت 20:12 توسط حسین
|