اگر قرار بود شعرای بزرگ پیام گیر تلفن داشته باشند ...


 حافظ :

رفته ام بیرون من از کاشانه ی خود ، غم مخور

تا مگر بینم رخ جانانه ی خود ، غم مخور

بشنوی پاسخ ز حافظ گر که بگذاری پیام

زان زمان ، کو باز گردم خانه خود ، غم مخور


 سعدی :

از آوای دل انگیز تو مستم

نباشم خانه و شرمنده هستم

به پیغام تو خواهم گفت پاسخ

فلک گر فرصتی دادی به دستم


 فردوسی :

نمی باشم امروز اندر سرای

که رسم ادب را بیارم بجای

به پیغامت ای دوست گویم جواب

چو فردا برآید بلند آفتاب