شرر    انداخته ای    در  شریان   های     تنم          که  چنین  در  پی  آتش  زدن  خویشتنم

گرچه  این  شهر  پراز   همهمه ی توست  ولی        آنکه در جاذبه ی چشم تو گم گشت منم

چار    فصل  دل   من    آینه ی    پاییز     است        دل نبندید ، نه ، دیگر   به  شکوفا  شدنم

 روزگار   به     سراغ     دل   من    می      آیی       نوشدارو ! که نماندست   نخی  از  کفنم

لهجه ی شرقی من لهجه ی عاشق شدن است      پی  نبردید  به   مظمون   غریب   سخنم

                                  به خدا سوخته ام ، تاب ندارم ، چه کسی

                                  ترس و تشویش و  تب  انداخته در  پیرهنم

                                                                                     

                                                                    شعر از: سید حسین فاطمی